
Mijn trouwe bloglezers en andere goede vrienden weten inmiddels dat ik graag op het mooie eiland Terschelling vertoef. Ik kan haast niet wachten.. over 3 weekjes is het weer zover. En deze keer geen weekendje, waarbij ik hartverscheurende tranen pleng wanneer ik na 2 nachtjes de boot weer op moet.. Nee, nee, twee hele weken mag ik samen met mijn allerliefste lief bij Arjen en Anneke de Jong, trotse eigenaars van De Waddenparel (
www.dewaddenparel.nl) bivakkeren en genieten van het uitzicht over weide en duin richting de Brandaris. Goh, ik word er helemaal poëtisch van!
Terschelling is dus altijd een feest voor mij.
Mijn lief en ik hebben besloten om dit jaar een huifkartocht te gaan doen op De Boschplaat. Dat is een schitterend stuk natuurgebied, dat iets minder dan de helft van het volledige Waddeneiland beslaat. Het is zelfs een natuurmonument, waar hele aparte orchideeën bloeien en veel vogels hun broedgebied hebben.
Maar goed, tis wel natuur he.. en dat betekent geen restaurantjes, koffiehuizen, strandpaviljoens en het allerbelangrijkste voor vrouwen: toiletten!
Een dagje Boschplaat betekent gewoon dat als je ‘moet’, je ergens achter een stukje struikgewas plaats moet gaan nemen, onhandig hurkend proberen je kleding buiten de straal te houden en zuchtend en kreunend je blaas legen. Ik ben daar wel een beetje mee opgevoed. Ik kom al mijn hele leven het eiland, en mijn moeder was een ware ‘plasexpert’.
Die was goed joh! Die kon dat werkelijk overal, onopgemerkt door passanten. Ze had in haar tas ook altijd wat toiletpapier, zodat je niet hurkend hoefde te springen als een geschifte kikker om de overgebleven druppels kwijt te raken.
Ik moet hier trouwens even een zijsprongetje maken naar een verhaaltje over een vriendin. Ook een ervaren buitenplasser. Dan zou je toch denken dat ze wel wist hoe het moest. Niet worden opgemerkt door nietsvermoedende passanten bedoel ik dan.
Op een schone dag reed ze in de auto met haar man ergens in Brabant over de snelweg. En het zat er al vanaf het begin van de rit in: ze moest plassen. Heel nodig. Nee, we kunnen niet wachten tot het volgende tankstation. Het moet NU. Dus zet manlief zuchtend de auto op de vluchtstrook. Met de alarmlichten aan, want hier was uiteraard sprake van een ware noodsituatie. Ze grist haar tas van de achterbank en springt over de vangrails richting een paar bosjes vlakbij. Gepokt en gemazeld als ze is heeft ze een paar papieren zakdoekjes in haar tas en is dus gered. Denkt ze.. Ze gaat zitten, beetje onhandig balancerend, met haar gezicht richting bosjes en snelweg. Het is natuurlijk van groot belang dat je niet begluurd wordt door de voorbij rijdende auto’s, ik vind dat ook best logisch. Maar dan let je natuurlijk niet op wat er achter je gebeurt. Dat daar bijvoorbeeld een boer op nog geen 7 meter afstand het hooi van het land aan het halen is. Sterker nog.. dat deze meneer even pauze heeft en rustig met een sjaggie in zijn mond, handen in zijn zakken, achteloos leunend tegen zijn trekker, je verrichtingen met boeren nauwgezetheid volgt. Vriendin is klaar, gebruikt netjes de papieren zakdoekjes, en een plastic zakje om ze na gebruik in te doen (laat niet als dank voor ’t aangenaam verpozen, de eigenaar van ’t bos/park/stukje-groenvoorziening-langs-de-snelweg, de schillen en de dozen), pakt de in onvervalste ‘Eau-de-Cologne’ gedoopte handenschoonmaakdoekjes, en veegt haar handjes schoon. Ze hijst haar kleding weer op de juiste plaatsen, om dan te horen: ‘zo vrouwke, dat luchtte wel op zeker? Ik hoef in elk geval niet meer te sproeien hier!’
Dat wil je toch niet meemaken?? Ik in elk geval niet. Ik ben natuurlijk door Moeder Bakker wel op dat soort gevaren gewezen, maar je kunt het niet altijd voor zijn. Het zijn nou eenmaal de ongemakken waar vrouwen mee te kampen hebben. Moeder Natuur (ook een vrouw, die dat in al haar wijsheid blijkbaar niet had voorzien), heeft ons nou eenmaal niet het gemak van het staand plassen meegegeven. Wat een feest.. gewoon even je rits los en klateren maar. Volledig geaccepteerd, liefst met een stuk of wat plassers naast elkaar, in de gracht, langs de snelweg, ff snel tegen een boom, het kan gewoon!
Ok, in de stad wordt tegenwoordig wel lastig gedaan over deze zogenaamde wildplassers, maar goed.. de mogelijkheid is aanwezig.
Wij kunnen dat dus niet! Dachten we eindelijk in de jaren ’60 te zijn bevrijd.. de bh’s verbrand enzo.. het plassen hield ons op een straallengte afstand van de man.
Maar nu niet meer!
Dames, verheugt U! Want nu is er De Whiz Freedom (
www.whiz-freedom.nl). Ik was uiteraard, zoals dat hoort, sceptisch toen ik over dit stukje gadget hoorde. Maar ik kreeg er eentje toegestuurd met de woorden: probeer nou maar es uit! En ik moet zeggen.. o yes, baby, it works. Ik heb voor het eerst in mijn leven het genot van het staand plassen mogen ervaren. Wat zeg ik.. staand? Liggend heb ik het geprobeerd ook, gewoon mijn broek aangehouden, en geplast! Zonder te morsen! Wij vrouwen hebben de mannen ingehaald. Wij kunnen het beter dan zij! Op plasgebied dan, he? Ik wil niet meteen aanhalen dat we gewoon sowieso overal beter in zijn.. nee dat is voor een ander blogje, maar qua plassen gaan wij ze trippelend op onze pumpjes voorbij, gewoon omdat wij het elegant kunnen!
Denk je eens in: een groot evenement, concert, of festival als Mystery Land, waar je als vrouw verplicht bent gebruik te maken van akelige toiletgroepen die daar door een stel grove bouwvakkers zijn neergezet. De eerste 5 dames mogen dan nog het genot beleven van een schoon en fris toilet, maar na een uur of wat ligt het toiletpapier als hoopjes onwelriekend papier op de grond en durf je de bril nog niet eens met een handschoen aan te raken.
Die tijd is gewoon voorbij! Ok, als vrouw kun je natuurlijk niet gezellig meeplassen met de mannen in zo’n hokje met urinoirs (stel dat je dat zou willen), maar het is een start. Je kunt in het damestoilet gewoon blijven staan, je plastuitje plaatsen en opgelucht weer naar buiten lopen. Geen gehannes als je een beeldige kanten body aanhebt, je kleren hoeven niet over de smerige grond te slepen, je plast, je schudt, en klaar!
Ik zie mijn tripje naar de Boschplaat met veel vertrouwen tegemoet. Terwijl de andere dames in het gezelschap moeten speuren naar bosschages die plasgeschikt zijn, kan ik mij vrolijk naast het manvolk scharen en mijn plas laten kletteren over de heide, op een zandplaat, tegen een boom of een verdwaald paaltje. Het kan gewoon! Ik kan stoer mijn paarse tuitje uit mijn broek laten steken, en onderwijl sterke verhalen ophangen tegen mijn medeplassers. Ik kan gedoseerd mijn straal langer of sterker laten zijn! Ik verheug me er nu al op. En houd jullie uiteraard op de hoogte.